Regering is een eufemisme voor slavernij

Regering is een eufemisme voor slavernij

Het concept “regering” is niks anders dan een eufemisme voor slavernij.

“Een eufemisme is een stijlfiguur waarmee iets mooier, vriendelijker of minder onaangenaam wordt voorgesteld dan het in werkelijkheid is” … Rara bij welke wereldwijd geaccepteerde waanzin past dat zinnetje het best? Het antwoord: Overheid.

De misvatting die mensen maken door de programmering is dat een overheid nodig is om de wegen te bouwen, of de armen te helpen of jouw veiligheid te garanderen. Laten we anders eerst vaststellen wat overheid in de mooiste zin van het woord dan is: Een overheid is een groep mensen die uitgekozen worden door andere mensen om door middel van samenwerking tot de beste oplossing te komen voor de hele mensheid.

Dat klinkt goed zou je zeggen, tot zover kun je dus ook niet zeggen dat zo’n concept van samenwerking tussen mensen slecht is. Maar dan komen we in de realiteit terecht. Vervolgens gaan die mensen die zijn uitgekozen om de andere mensen een zo goed mogelijk bestaan te geven precies datgene doen wat tegen elke vorm moraliteit in gaat en er juist voor zorgt dat het voor mensen steeds moeilijker wordt om een goed bestaan te hebben: een deel van opbrengst van hun arbeid en stelen en mensen die proberen aan deze diefstal te ontkomen door bijvoorbeeld zwart te werken keihard afstraffen.

Men wordt onder dwang van geweld verplicht mee te werken zodat vervolgens die speciale groep mensen dat gestolen geld kunnen uitgeven aan datgene wat ZIJ belangrijk vinden en dus niet perse (en meestal dus niet) aan datgene wat JIJ belangrijk vindt of prioriteit zou moeten hebben. In de religie Staatisme draait het er dus om dat mensen het goedkeuren dat mensen onder bedreiging van geweld kunnen worden gedwongen tot luisteren naar alles wat de “almachtige God overheid” hen oplegt.

Als je voorstander van democratie bent ben je dus voorstander van geweld. Wat je namelijk doet is jouw wil opleggen aan anderen via een gecentraliseerde macht die handelt door gebruik te maken van geweld. Of dat geweld nu fysiek of mentaal ingezet wordt maakt niets uit, geweld is geweld. Mensen richting armoede dwingen door eindeloos met boetes en beperkingen te strooien net zolang tot er geluisterd wordt is: geweld. Mensen opsluiten die geen slachtoffers maken maar slechts iets deden wat “wettelijk” gezien niet mag zoals wat pilletjes verkopen aan mensen die er zelf voor kiezen dat te willen nuttigen is: geweld.

De logica in het geloof in regering is dus totaal zoek. Die is er ook niet. Alsof er een speciale groep mensen nodig is om een samenwerking te creëren of om wegen te kunnen bouwen. Vrijwel alle producten die je nu dagelijks gebruikt tot aan de pc of telefoon waar je dit nu op leest zijn tot stand gekomen door vrijwillige samenwerking tussen mensen. En niet door bemoeienis van een overheid. Dat jij iemand aan de andere kant van de wereld kan bellen en tegelijkertijd kan zien is niet het resultaat van afgedwongen handelingen dankzij een overheid, maar het resultaat van samenwerking op basis van vrijwilligheid.

Het woord ‘samenwerken’ zegt al exact wat de definitie is. Een overheid kan niet ‘samen-werken’ omdat een overheid handelt op basis van het principe van dwang. Er is niets logisch of “goeds” aan dat jij wanneer jij in je auto zit zomaar aan de kant gezet kan worden omdat een stel narcistische machtswellustelingen in uniform hebben bepaald dat zij zomaar vinden dat jij mogelijk iets niet in orde zou hebben wat politici bepaald hebben.

Wanneer deze zaken heel simpel gaat bekijken (wat je dus ook moet doen) dan zul je vanzelf in gaan zien dat we eigenlijk met z’n allen best wel idiote overtuigingen hebben. We weten dat iemand een wil op leggen door desnoods gebruik te maken van geweld (fysiek én/of mentaal) past in een totalitair systeem of een dictatuur. En we veroordelen we regimes die deze manier van handelen gebruiken. Toch lopen de meeste mensen elke 4 jaar weer naar een stembus om dezelfde manier van handelen, verpakt in een mooier woord, te gaan steunen.

Hoe moet het dan wel? Dat is de beste vraag die je jezelf kan stellen. Je kunt blijven hangen in de eeuwige vicieuze cirkel waar politiek gebruik van maakt “bij gebrek aan beter”… of je kan werkelijk eens uit je comfort zone stappen om eens na te gedenken over hoe het dan wél zou kunnen werken. Misschien kom je dan wel op het idee dat een meer vrijwillige vorm van samenwerking er direct al voor kan zorgen dat het collectief bewustzijn veel relaxter zou worden en mensen daadwerkelijk bereid zouden kunnen zijn elkaar vooruit te helpen in plaats van hun wil aan elkaar op te dringen via een systeem van dwang en geweld en dat “democratie” te noemen.

Misschien is een systeem wat autoriteit en het respect móeten hebben daarvoor wat er van jongs af aan in getimmerd wordt wel helemaal niet zo’n goed idee als dat je denkt. Misschien is het ondanks de “comfortabele” gewenning wel helemaal niet zo slim om een klein groepje mensen alle macht te geven. Misschien zijn de ideeën die je nu hebt over democratie wel juist de utopie en is de praktijk het bewijs wat je dag in dag uit geleverd krijgt dat wat je denkt niet klopt met de werkelijkheid. Waarom dan toch nog ontkennen?

Hoe het wél zou moeten is dan ook niet alleen een vraag die je aan de mensen moet stellen die het concept regering/overheid verwerpen, het is net zo goed jouw verantwoordelijkheid erover na te denken hoe jij je in kan zetten om een andere manier van leven met elkaar te kunnen realiseren. Zónder dat je elkaar ergens toe gaat dwingen…want dat dwingen maakt overheid dus slavernij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *