Kinderen zijn de toekomst…

Kinderen zijn de toekomst…

Het lijkt er op dat we een hele generatie kinderen het spelen gaan ontnemen. In de nieuwspraak termen ‘sociale afstand’ en ‘anderhalvemetersamenleving’ wat volgens de politici “het nieuwe normaal wordt” moeten scholen manieren gaan verzinnen om kinderen afstand van elkaar te laten houden. 

Spelen is één van de belangrijkste dingen in het leven van een kind. Het is essentieel dat kinderen leren spelen met elkaar. Door middel van spelen gaat hun sociale, cognitieve en motorische ontwikkeling vooruit. Het is dus heel belangrijk dat kleuters al vanaf de geboorte spelen, anders kan er een ontwikkelingsachterstand ontstaan. Het belang van spelen en het bijbehorende fysiek contact kun je niet genoeg benadrukken. Leren ‘hoe ver je kan gaan’ bij anderen en je eigen krachten daarin leren kennen, dat leren kinderen spelenderwijs. Dat je krijg je met alle theorie van de wereld nog niet voor elkaar, dat moet je fysiek ervaren. 

Ons ‘onder-wijs’ systeem is sowieso al puur gericht op leren herhalen en blind respect hebben voor autoriteit. Met de huidige maatregelen die ze maanden, zo niet jaren kunnen rekken creëer je een generatie die nog veel ´gezagsgetrouwer’ zal gehoorzamen aan autoriteit. Netjes in de pas lopen, luisteren naar het gezag, waarheid komt van autoriteit, anderhalve meter afstand houden, in rijen opstellen en zo min mogelijk fysiek contact. Normaal menselijk sociaal gedrag afleren is veel moeilijker dan het kinderen gewoon niet aanleren. Als je het kinderen dus niet aanleert, die offline verbinding, hoef je het hen ook niet af te leren. 

De samenleving wordt steeds bewuster, dat is een natuurlijk proces. We krijgen steeds meer mensen die blind vertrouwen op autoriteit niet meer vanzelfsprekend vinden. Mensen beginnen steeds meer te twijfelen of de huidige machtsstructuren wel zo “natuurlijk” zijn. Dat zijn ze namelijk ook helemaal niet. Als machthebber wil je helemaal niet dat mensen zelf denken. Machthebbers ontlenen hun macht aan het geloof van mensen dat die macht nodig is. Daar komt ook afhankelijkheid van die macht bij kijken. Hoe wijzer mensen worden, hoe meer ze ook door krijgen dat ze helemaal niet zo afhankelijk zijn van die macht. Ze gaan dan inzien dat die afhankelijkheid bewust gecreëerd wordt. 

Waar vroeger machthebbers met harde hand regeerden, gaat dat nu achter de sluier van “democratie”. Dat is slechts een rookgordijn. Als er geen gevaren zijn is er geen reden om onder streng regime te staan. Dus moet er altijd gevaar op de loer liggen, en willen ze wat meer macht dan creëren ze gewoon wat meer gevaar. Daarom worden kinderen ook op scholen volledig gebrainwasht met klimaatpropaganda. Het grote gevaar, dat gevaarlijke klimaat. En vervolgens leren ze dat een selecte groep wetenschappers de waarheid in pacht heeft. Maar dan wel de door de autoriteiten aangewezen wetenschappers natuurlijk, alle anderen zijn ‘complotdenkers’. 

Je weet als ouder dus wat je te doen staat. Je moet je kinderen dus op twee manieren opvoeden. De vanuit de autoriteiten gewenste manier zodat ze niet voortdurend in de problemen komen, en de menselijke manier zodat ze buiten het zicht van de autoriteiten leren en ervaren hoe je écht met elkaar hoort om te gaan. Helaas ontkom je er niet aan dat je kinderen leren om gehoorzame communistische soldaatjes te zijn, maar je hebt zélf in de hand wat je écht van ze maakt. Door zich wenselijk te gedragen beschermen ze zichzelf tegen de machthebbers, maar van binnen moeten ze weten dat het niet oké is hoe de machthebber wil dat ze zich gedragen.

Kinderen moeten zich al vroeg gaan realiseren dat ze in een wereld terecht zijn gekomen waarin de verrader denkt ‘the good guy’ te zijn. Waarin alles 180 graden andersom is en je geen enkele natuurlijke bewegingsvrijheid meer hebt zonder dat daar een eventuele straf tegenover staat. Als je kinderen consequent leert dat waarheid van autoriteiten komt en dat kritisch zijn een gedachtemisdaad is dan zullen het nooit volwaardige mensen worden maar groeien ze op tot gewillige slaven. Slaven die aan elk commando van de macht gehoor geven en niet twijfelen aan de beslissingen die genomen worden. Dat laatste hebben machthebbers nu al bij veel volwassenen voor elkaar, dus zo gek is het echt niet. 

Kinderen horen kind te kunnen zijn. Waar je dacht dat de indoctrinatie met klimaatwaanzin al ver ging gaan ze ineens een paar flinke stappen verder. Ze pakken de kinderen het kind zijn af. Hoe “daslief” en “samen” en  pseudosolidair je het ook allemaal wilt bekleden wat er gebeurt, dit is eigenlijk een grote schande. Waarom durven zo weinig mensen deze zaken niet meer in perspectief te plaatsen? Is iedereen werkelijk zo bang voor de reacties van een ander? Ik niet, want ik trek een grens als mijn kinderen ook op school nog in angstcultuur terecht gaan komen. Een cultuur van afstand houden en elkaar voortdurend wijzen op het afstand houden. Een cultuur waarin je over alles een schuldgevoel wordt aangepraat als je niet meedoet met dat wat gewenst is. Een cultuur van verraders.  Ik trek daar grenzen. 

Bang voor de dood zijn is wat onze cultuur ons leert. Mensen leven hier wel stoer met een zogenaamd “YOLO” mantra, en zijn te beroerd om goed voor zichzelf te zorgen. Als ze hun lijf langzaam naar de klote helpen omdat de Macdonalds “nou eenmaal zo lekker is” dan hebben ze allemaal het hoogste woord. Maar op de momenten dat er iets hardnekkigs rond gaat en je een natuurlijke sterke weerstand nodig hebt, en fit zijn je leven kan redden, dan schreeuwen ze om maatregelen omdat die “YOLO” dan ineens niet meer telt want dan ben je ineens een risicogroep. Natuurlijk geldt dit niet voor ouderen en mensen met afwijkingen waar ze zelf niets aan kunnen doen. Alhoewel veel van onze ouderen toch ook kampen met welvaartsziektes.  Hoeveel mensen klagen er eigenlijk over het gebrek aan betaalbaar écht gezond eten in ons land? Niemand!

Onze hele samenleving is ingericht op consumeren, consumeren en nog eens consumeren. In plaats van op scholen de kinderen te leren wat gezond eten is, hoe je goed voor jezelf zorgt, en wat voor samenleving je misschien kan bouwen zodat we ook allemaal wat minder last hebben van doodsoorzaak nummer 1: Stress, laten we multinationals lobbyen over klimaat om hun klanten van de toekomst alvast binnen te slepen. Niet om het klimaat te redden, niet om een betere wereld te creëren, maar om er geld aan te kunnen verdienen op termijn. Via de technologische weg en emotionele chantage. Het schuldgevoel aanpraten. Het is werkelijk te ziekelijk voor woorden wat er de afgelopen jaren gebeurt onder de vlag van “deugzaamheid en samenhorigheid”. Het is allemaal show, en nu hebben we daar de “de kroon” op het werk: een virus. 

Hoeveel doden legitimeert het in de war schoppen van de normale ontwikkeling van kinderen eigenlijk? Je kunt natuurlijk op allerlei mogelijke manieren rechtlullen dat kinderen hier ook iets van leren, maar dat neemt in het geheel niet weg dat kinderen vooral geen kind mogen zijn maar buiten bang om zich heen moeten kijken als ze andere mensen of kinderen tegenkomen.

Anderhalve meter roos!!!” hoor ik het oudste jongetje in een tegemoetkomend groepje kinderen zeggen tegen een klein meisje terwijl ze alle 4 bang met een grote boog om mij heen lopen in het park. Verschrikkelijk, werkelijk verschrikkelijk. Natuurlijk zullen de meeste mensen nu zeggen: goed opgevoed dat kind… Ja… goed opgevoed… wat een geweldige prestatie van zo’n jochie dat die zo goed luistert naar wat hem verteld is, dat hij nu bang en schuchter om zich heen kijkend bij iedereen die hij tegenkomt hetzelfde doet: bang zijn. Hoe zal hij de rest van zijn leven naar andere mensen kijken… wordt daar over nagedacht?

Vraag aan iedere willekeurige ouder eens of ze hun leven zouden geven voor hun kinderen…  de meeste zullen zonder na te denken ‘ja’ zeggen. Vraag ze dan gelijk eens waarom we het dan nu eigenlijk met z’n allen andersom aan het doen zijn…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *