Jank, en laat afdwingen

Jank, en laat afdwingen

Ik zeg het de laatste tijd wel vaker helaas, maar het enige waar ik echt last van heb is van mensen die overal last van hebben, en dan vooral degenen die hun ongenoegen politiek maken om zo hun wil uiteindelijk af te kunnen dwingen in de vorm van wetgeving. 

Als je maar lang genoeg zeurt en maar ver genoeg gaat trek je vanzelf wel een keer politieke aandacht. Dat hebben we aan alle kanten kunnen merken de afgelopen jaren. Dat spelletje wordt andersom ook fantastisch gespeeld, want willen de politici (of eigenlijk hun bazen) ergens aandacht voor dan zijn een paar heftige gebeurtenissen in scène zetten het probleem niet. 

Of de burger nou zelf vraagt of er nog wat vrijheden ontnomen kunnen worden of verplichtingen opgelegd, of dat ze daar via een schaduw campagne stiekem voor warm gestookt worden met propaganda, het zal de machthebbers een zorg zijn. 

Ik  heb er geen last van als mensen bakkeleien over allerlei onderwerpen waarin ze een ander hun mening niet gunnen of zienswijze niet accepteren of respecteren, maar ik heb er wel last van zodra dat zo ver opgedreven gaat worden dat er uiteindelijk weer van een van de kanten gesmeekt gaat worden om wetgeving. Wetgeving raakt niet een specifieke groep, wetgeving raakt iedereen, dus ook mij. 

Het punt is namelijk dat ik een vrij schappelijk mens ben, en dat ik mijn wil niet perse aan een ander wil opdringen, en ander z’n wil zoveel mogelijk probeer te respecteren zolang het binnen morele grenzen valt met betrekking tot het kwaad aandoen van onschuldige mensen. Zolang een ander geen direct kwaad aangedaan wordt door een overtuiging of een mening en het puur bij gevoelskwesties blijft, geef ik een ander zoveel mogelijk die ruimte omdat nou eenmaal niet iedereen hetzelfde is en denkt. 

Maar met mijn schappelijkheid en wil tot dialoog,  het ‘erover praten’, worden ik en iedere andere Nederlander gedwongen ons te gaan houden aan regels en wetgeving die ontstond uit iets waar we geen deel van uitmaakten. Het probleem is dus ook altijd dat wetgeving niet perse specifiek datgene aanpakt wat oorspronkelijk de eis was maar een heel scala aan nevenzaken met zich meebrengt. Daarnaast is dit land zo dicht gereguleerd dat nieuwe wetgeving of wijzigingen in de wet sowieso altijd wel ergens een ander probleem creëert.

Veel mensen zitten zo vast in die  ‘laten we het gaan afdwingen’ mentaliteit dat ze niet doorhebben dat dat wat ze eigenlijk willen helemaal niets oplost. Het is niet zo dat wanneer er spontaan een wet gecreëerd wordt voor een probleem, dat dat probleem dan ook ineens opgelost is. Sterker nog, het probleem wordt vaak juist erger. Ik neem als voorbeeld altijd maar de oorlog tegen drugs. Een oorlog die overheden wereldwijd op de voorgrond keihard aan het verliezen zijn en op de achtergrond zelfs soms voeden om de publieke opinie in de juiste mindset te krijgen. Bange en geschokte mensen die zullen alles slikken zolang er maar iemand de heldenrol op zich neemt. 

In het geval van die ‘war on drugs’ is namelijk wetgeving juist het probleem wat er voor zorgt dat de belangen in deze sector steeds groter worden, en de risico’s dus ook. Harder aanpakken en harder straffen leidt tot hardere acties en groeiende belangen. Dit is een volkomen logisch verhaal omdat de drugs zelf het probleem niet zijn, het probleem is degene die een drug gebruikt. Mensen gebruiken drugs met een reden, en meestal is die reden vooral recreatief en daar is ook helemaal niets mis mee omdat het een vrije eigen keuze is. Het probleem ontstaat pas wanneer de omstandigheden van mensen verslechteren, ze daar mentaal niet tegen opgewassen zijn en vervolgens drugs gaan gebruiken als vluchtmiddel. 

Waar vraag is zal altijd aanbod zijn. Als de vraag stijgt doordat steeds meer mensen in uitzichtloze situaties terecht komen, zal het aanbod als vanzelf ook stijgen en de waarde groter worden. Als vervolgens een overheid er alles aan gaat doen om het aanbod weg te halen, terwijl ze ondertussen ook voor een groot deel verantwoordelijk zijn voor de vraag, wordt er dus niets opgelost maar een probleem verschoven. 

Al zou het lukken (wat onmogelijk is) om alle drugs uit een land te verbannen, of je zou de doodstraf erop zetten, dan nog zal er ergens anders een vraag naar ontstaan waar geld te verdienen valt en dan zal daar eenzelfde probleem ontstaan. Mensen die geen toekomst hebben of alleen al met dat gevoel rondlopen zoeken naar manieren om dat gevoel lege depressieve gevoel weg te krijgen. De vorm van het product maakt niet uit, zelfs snoep kan een dodelijke verslaving worden op den duur.

Waarom ik het voorbeeld elke keer aanhaal is omdat het een uitermate goed voorbeeld is van falen van wetgeving, omdat het eigenlijk falen dòòr wetgeving is. Zolang we in een wereld leven waarin iedereen opgroeit met het idee dat geld het belangrijkste is in je leven omdat dat de kwaliteit van leven bepaald, dan moet je niet het systeem waar een samenleving op draait zo inrichten dat mensen het hoofd nog op het nippertje boven water kunnen houden op elk niveau, en dat velen dat niet meer trekken en vervolgens het op een andere manier gaan proberen. Katten in het nauw maken rare sprongen, maar ze maken die sprongen ook alleen maar omdat ze in het nauw gedreven worden. Als je ze de ruimte geeft en zoveel mogelijk met rust laat heb je er amper last van. 

Op dit moment pleiten een hoop mensen voor het inperken van de vrijheid van spreken, omdat zij last hebben van de dingen die een ander hardop zegt. Wat denk je dat een verbod op het uiten van een mening teweeg gaat brengen? Denk je serieus dat mensen dan ineens denken “och jeetje, het is verboden…nou laat ik het maar niet meer doen dan”? Kom je met een verbod bij de kern van het probleem? Gaat iemand z’n mening veranderen puur omdat het ineens een verboden mening is? Stel die vragen nou eens serieus aan jezelf als jij ook zo iemand bent die denkt dat het geweld van de overheid ook maar iets oplost in een maatschappelijke discussie.

Een mening komt altijd vanuit een overtuiging, en een overtuiging is iets wat iemand gelooft. Het verbieden van een mening wekt juist weerstand op wat uiteindelijk leidt tot een versterking van de overtuiging. Als iemand geen nieuwe informatie krijgt, verandert er niets aan een overtuiging en dus ook niets aan de mening. Door de mening te verbieden creëer je dus een nieuw probleem erbij en dat is dat alles met betrekking tot die mening de illegaliteit ingaat. Dat betekent dat alles stiekem gaat, en dat betekent weer dat het gehandhaafd zal moeten worden wat automatisch weer betekent dat er een sanctie met geweld op komt te staan omdat de overheid alleen maar kan handhaven met geweld, of dat nou geestelijk of lichamelijk geweld is dat maakt niet uit…geweld is geweld. 

Geweld leidt uiteindelijk altijd weer tot meer geweld omdat degenen tegen wie het overheidsgeweld ingezet wordt nog steeds niet tot een andere mening zijn gekomen omdat ze vooral bezig zijn met hun mening te verdedigen. Er komt dus geen nieuwe informatie binnen en dus zal er niets opgelost worden. 

Het idee van het verbieden van een mening of overtuiging of woorden die daaraan gelinkt worden zou iedereen die een beetje nadenkt direct moeten verwerpen want even voor de duidelijkheid: wie gaat er bepalen wat wel of niet een gewenste mening of overtuiging is? Mensen hun vrije wil en vrijheid van denken en meningsuiting afnemen leidt uiteindelijk altijd tot dood en verderf, en dat is logisch want hoe je het ook wil wenden of keren: mensen zijn van nature vrije wezens… vrij, en zullen ergens diep van binnen onvrijheid altijd tegengaan. 

Vrijheid afnemen zal nooit resulteren in een positief resultaat, dat zal alleen tijdelijk zijn, op de lange termijn ben je iets aan het onderduiken wat blijft broeien, en los je dus niks op maar hou je het juist in stand. Omdat mensen steeds meer moeite lijken te hebben met het op een fatsoenlijke manier van communiceren met elkaar lijkt geweld steeds vaker de oplossing. Want nogmaals:  Ook al denk jij dat je via het afdwingen van een verplichting of het ontnemen van een ander z’n vrijheid voor een geweldloze oplossing kiest door het de overheid te laten doen, maakt dat het niet minder gewelddadig. Je laat een ander het vuile werk opknappen, iemand die voor de overheid werkt dus. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *