Hoop doet leven

Hoop doet leven


Hoop, een lastig ‘iets’ wat toch een ontzettend belangrijk onderdeel van het menselijk bestaan is. Iedereen die zich wel eens hopeloos heeft gevoeld weet dat doet met de psyche en hoe dat voelt. 

Zonder hoop is het leven waardeloos. Als je ziek bent en er is hoop op beterschap is hoop datgene wat een interne kracht aanjaagt waardoor de kans op beterschap ogenblikkelijk vergroot wordt. Hopeloosheid leidt tot zelfdestructie, als er geen hoop is op een toekomst waarom zou je dan goed voor jezelf en je omgeving zorgen? Wat is het nut dan nog?

 Hoeveel mensen lopen er op dit moment wel niet rond die zichzelf in rap tempo naar de klote helpen? Als je die mensen vraagt hoe ze de toekomst zien… is het antwoord: hopeloos. 

‘Hoop doet leven’ is niet voor niets een bekende uitspraak want zolang er hoop is is er wil om te leven, het is allemaal eigenlijk best logisch. 

Woede en moed zijn direct gelinkt aan hoop. Woede wordt gezien als een negatieve emotie maar dat is grote bullshit. Woede is een nuttige emotie zolang die woede vanuit het hart komt, vanuit een besef van onrecht, als de waarheid in het geding komt. Er zit een groot verschil in woede over een verloren wedstrijdje voetbal en woede over daadwerkelijk onrecht wat je aangedaan wordt. De ene woede is de andere niet en daar onderscheid in maken is ontzettend belangrijk. 

Met woede moet je wat doen. Als onrecht recht wordt, is verzet een plicht, een uitspraak die je steeds vaker hoort en ook ontzettend waar is. Onrecht veroorzaakt rechtmatige woede, die woede dien je vervolgens om te zetten in moed en moed is wat een mens nodig heeft om in beweging te komen om daadwerkelijk iets te doen aan dat onrecht. 

Er zijn veel ‘bewegingen’ actief die zeggen dat woede fout is en dat je dat eigenlijk zo snel mogelijk af moet leren maar wat denk je dat er gebeurt als de veroorzakers van onrecht geen tegengas krijgen? Je kunt onrecht wel negeren, maar dat neemt het onrecht niet weg, het laat het zelfs groeien. Je wordt alleen getraind in het ontkennen van rechtmatig gevoel, wat je niet voor niets van nature hebt meegekregen. Daar moet je wat mee doen en transformeren naar moed in plaats van naar ontkenning.  

Als hopeloosheid in een samenleving de overhand neemt en groeit en groeit, neemt de zelfdestructie daarmee evenredig toe. Mensen gaan meer ‘schijt’ aan alles hebben en vooral aan elkaar waardoor er een kettingreactie ontstaat van negativiteit en ellende. Dat hele proces kun je tijdelijk negeren door passief te blijven echter gaan dan de verkeerde “oplossingen” de kop op steken zoals alleen een overheid die kan verzinnen in de vorm van symptoombestrijding: harder straffen, harder aanpakken, meer regels, wat dus harder en harder en meer en meer van het verkeerde is. 

De groeiende hopeloosheid is een creatie van dezelfde figuren die de verkeerde “oplossingen” in de vorm van symptoombestrijding aanbieden. Dat is nou juist de truc die ervoor zorgt dat een volk gewillig slachtoffer wordt van steeds meer slavernij en steeds extremere vormen van controle. Niets doen en het negeren en daarmee denken dat het wel goedkomt is dan ook een ontzettende egoïstische gedachte die ervoor zorgt dat alles steeds rapper gaat. Mensen zijn hun zelfrespect kwijtgeraakt, want een mens dat zichzelf respecteert die trekt op een gegeven moment een streep: tot hier en niet verder, niemand hoort te heersen over een ander’, en dat komt vanuit woede. 

Rechtmatige woede omdat je zelfbeschikkingsrecht je voor je ogen afgenomen wordt en je alle recht heb om daar kwaad over te zijn. Als je weet wie je bent en waar je vandaan komt is dat het minste wat je kan je zijn, en toch zijn we het niet… in plaats van moedig zijn we hopeloos geworden. Dat kleine beetje hoop wat veel mensen nog hebben wordt in verkeerde dingen omgezet, zoals het verzamelen van spullen of afleiding zoeken in andere nutteloze zaken, of het allerergste: denken dat de politici het wel oplossen terwijl zij juist aan basis van elk probleem staan. Valse hoop is natuurlijk ook gewoon hoop. 

Als je je laat vangen door ideologieën die het begrip ‘woede’ uitbannen raak je een stukje van je mens zijn kwijt. Waarom mag je wel verdrietig zijn, of blij, maar niet boos? Het is natuurlijk waanzin dat emoties onderverdeeld worden in ‘goed’ of ‘fout’. Emoties zijn lichamelijke processen die je wat vertellen, en worden veroorzaakt wanneer het bewustzijn iets waarneemt en dat moet vervolgens worden omgezet in iets wat te begrijpen is. Je moet dat voelen om daar vervolgens wat mee te doen. 

Blijven hangen in een emotie is nooit de oplossing. Je moet de emotie omarmen want die vertelt je wat. Vervolgens is het van groot belang dat je dan ook actie onderneemt en zeker in het gevoel van woede omdat een opstapeling van woede uiteindelijk ook  zal leiden naar (zelf)destructie. Maar wat moet je nou doen met woede, zonder morele grenzen te overschrijden? 

Allereerst moet je heel goed gaan begrijpen waar het vandaan komt en of de woede voortkomt uit het hart, uit onrecht. Woede over iemand die je afsnijdt in het verkeer is zinloos en na enkele seconden te relativeren, maar als dat bovenop een opgestapeld pakketje woede uit onrecht komt dan kan dat ene moment van zinloze woede ervoor zorgen dat iemand knapt en al die van oorsprong rechtmatige woede botvieren op het moment dat dat niet het moment is en alleen maar meer leed veroorzaakt. Het is dus van groot belang jezelf goed te leren kennen en heel goed na te gaan waar jouw woede vandaan komt zodat je het niet hoeft op te stapelen. 

Op dit moment zien we veel woedende mensen op social media platforms en ook steeds meer op straat, alleen verhoudingsgewijs zijn er vele malen meer mensen die het afgeleerd zijn om onrecht te zien en dus die rechtmatige woede niet delen met die mensen omdat zij niet meer in contact staan met de werkelijke werkelijkheid. Je hebt de werkelijkheid zoals die ons gepresenteerd wordt en je hebt de werkelijke werkelijkheid. Als je redelijk meekomt met alles wat de maatschappij als ‘normaal’ ziet dan deug je, terwijl daar eigenlijk weinig aan deugt, en degenen die om wat voor reden dan ook buiten die deugboot vallen zijn nou juist de mensen die vanaf dat moment de werkelijkheid gaan zien zoals die ook daadwerkelijk is en dat wekt rechtmatige woede op. 

Als je geboren wordt als vrij mens en vervolgens opgeleid wordt tot gehoorzaam slaaf die alle grillen van een heersende klasse moet zien als deugdzaam en eerlijk terwijl we diep van allemaal ergens voelen dat dat niet zo is, omdát dat niet zo is dan zou iedereen per definitie woedend moet zijn dat we steeds meer van onze collectieve vrijheid worden beroofd door een groep mensen die wel wisselt van samenstelling maar nooit intentie. Eerst veel afpakken en dan ietsje pietsje terug geven; en als je daar niet dankbaar voor bent dan ben je een “slecht mens” en als je daar niet aan mee wil doen dan ben je zelfs “een crimineel” …

… logisch dat veel mensen met ingehouden woede lopen, en nog meer mensen met een waanidee dat het goed is zoals het is, en nog meer mensen de gecreëerde illusie zelfs aanbidden en er maar een heel klein groepje is wat openlijk mens durft te zijn, en zich ondanks alle bagger die ze kunnen verwachten zich durven uit te spreken en hun woede durven om te zetten in moed omdat daar hoop ligt… durf woedend te zijn, en doe daar het goede mee door het om te zetten in moed. Hoop doet leven. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *