Het “agressie protocol”

Het “agressie protocol”

Wie vaker te maken heeft gehad met ambtenaren, weet uit die ervaring dat het nogal eens voor komt dat deze mensen het bloed onder je nagels vandaan kunnen halen. Deze mensen hebben namelijk de luxe positie dat ze altijd net iets meer macht hebben dan jij. 

Na zelf op diverse vlakken de afgelopen jaren een gigantische strijd te hebben moeten leveren tegen de overheid heb ik ruimschoots ervaring met ambtenaren in alle soorten maten. Van het oprecht meelevende ‘ik kan er ook niets aan doen’ type tot aan de sociopathische robots zonder inlevingsvermogen. Alle types hadden in ieder geval één ding gemeen: orders opvolgen en schijt aan de situatie. “Ze doen immers gewoon hun werk” “ze maken de regels niet”, en meer van dat soort afschuivende uitdrukkingen. 

Mensen die voor de overheid werken, in welke vorm dat ook, die hebben altijd net een beetje meer macht dan jij, en dat weten ze donders goed. De meeste mensen die bij de gemeente aankloppen voor hulp of gedwongen worden bij de gemeente aan te kloppen voor hulp doen dat niet omdat ze nou zoveel zin hebben in kilometers extra administratie en extra (geestelijke) gezondheidsproblemen, want als je die al niet had dan krijg je het in die wereld vanzelf wel. Eenmaal hulp van de gemeente nodig dan is het zelfs voor de meest vredelievende mensen aan te raden om eerst een cursus anger management te gaan doen. 

Toen Nederland nog wat minder totalitair dicht-gereguleerd was jáááren geleden, toen hadden ook minder mensen hulp nodig van de overheid omdat dat een logisch gevolg is van elkaar. Hoe kleiner de invloed van de overheid, hoe vrijer mensen zijn, hoe beter mensen zich voelen en hoe prettiger mensen leven. Prettig leven is voor de gezondheid een must, stress is namelijk met stip de nummer één doodsoorzaak in het westen want stress veroorzaakt namelijk een domino-effect aan ellende in het lichaam. 

Stress is dodelijker dan wat dan ook. Het is een  sluipmoordenaar die in de zwakke plekken van het lichaam gaat zitten, om van daaruit net als een soort overheid het gehele lichaam te vergiftigen met z’n invloed. Je weet dan ook nooit waar stress zich gaat uiten want dat kan in alles zijn, mentaal of fysiek,  en op elk moment. En velen weten niet eens dat het zich op dit moment in hun zelf aan het opstapelen is. 

Hoe groter de invloed van een overheid, hoe groter de kans ook is dat je er gedwongen afhankelijk van gemaakt wordt. De overheid is tot in de diepste geledingen van de samenleving doorgedrongen, en dat is natuurlijk allemaal “voor onze eigen bestwil”. Dat idee wordt er wel ingestampt maar dat die invloed verre van ‘voor onze eigen bestwil’ is kom je pas achter wanneer je in de ongelukkige situatie terecht komt dat je er (ongewild) te veel mee te maken gaat krijgen. 

Na het zoveelste verzoek van iemand om iets te schrijven over misstanden bij gemeentes, dacht ik eerst: ik kan er beter een 12 delige serie in boekvorm van schrijven. De afgelopen jaren spreek ik ongelogen vrijwel dagelijks mensen die met problemen zitten waarvan in de basis de overheid de schuld is, en ze niet anders kunnen dan het via dezelfde overheid op te lossen. Zodoende hoor en zie je dingen die het voorstellingsvermogen van de gemiddelde mens te buiten gaat. 

Zo is het ook dat ik in de periode dat ik er zelf middenin zat, op een gegeven moment alles stiekem ben gaan opnemen in gesprekken bij de gemeente omdat wat daar gebeurt niet te beschrijven is aan iemand die er niet mee te maken heeft. Ik werd er van binnen enorm gefrustreerd en verschrikkelijk woest van dat je je verhaal niet kan doen bij mensen in je omgeving omdat hier in het naïeve Nederland iedereen er werkelijk van overtuigd is dat de overheid er voor ons is, en dus niet tegen ons, en dus alles wat ik vertelde werd weggewuifd en afgedaan met een “dat zal dan wel je eigen schuld zijn”, om letterlijk van te kotsen zoveel onbeschofte naïviteit. 

Zo kreeg ik gisteren dus van iemand een bericht die recht op zorg heeft, maar de gemeente de zorgplicht volledig bewijsbaar niet nakomt. Iemand die recht heeft op zorg hoort dat dan ook te krijgen. De WMO-consulent deed haar werk niet en de cliënt heeft daar verscheidene keren netjes wat van gezegd. Met de nadruk op netjes is dat ‘netjes’ op een gegeven moment in een gesprek verandert in ‘redelijk netjes’. Dat wil zeggen dat de toon in een gesprek wat emotie krijgt als je steeds maar niet krijgt waar je recht op hebt (en wat ook gewoon de afspraak is) en je gewoon dood genegeerd wordt. 

Ook in dit verhaal is er geen sprake van enige vorm van verbaal of fysiek geweld. Je kunt natuurlijk iemand 9x wat op een normale manier vragen, de 10e keer komt er nou eenmaal wat emotie bij kijken, we zijn immers gewoon allemaal mensen die gewoon zo prettig mogelijk willen kunnen leven binnen de omstandigheden waar we inzitten. Ik weet dus uit eigen ervaring dat niet geholpen worden terwijl je wel volledig in je recht staat je geduld enorm -maar dan ook echt ENORM- op de proef stelt. Desondanks blijf je zo respectvol mogelijk tegen de ander al verdient diegene dat niet en kost dat ontzettend veel energie. 

Het aggressie protocol is een protocol wat gemeentes hanteren om cliënten het zwijgen op te kunnen leggen. Iedere gemeente heeft een soortgelijk protocol van een berg pagina’s waar samenvattend in staat dat wanneer een ambtenaar zich “bedreigd“ ” of “beledigt” en dergelijke voelt ze een melding kunnen maken en dan treedt dit protocol in werking. Het gevolg hiervan kan zijn dat cliënten het recht ontnomen wordt waar ze recht op hadden. 

Kort gezegd: Je kunt dus tijdelijk de oud-Hollandse-tyfus krijgen als je voor jezelf opkomt. 

Je beledigd voelen is per definitie een subjectieve ervaring. Daarom zeg ik ook altijd: de aangever is niet verantwoordelijk voor hoe de ontvanger zich voelt simpelweg omdat de aangever geen controle over het gevoel van de ontvanger heeft, de ontvanger zélf is degene die zowel bewust als onbewust ervoor kiest zich beledigd te voelen. Het punt is namelijk dat de een zich al beledigd voelt als je zegt dat het haar niet zo mooi zit, de ander zal zich nog niet eens beledigd voelen als je zegt dat het hele hoofd wel eens een make-over mag hebben. Dat is dus de reden dat “belediging” een veel te breed en subjectief onderwerp is om te “reguleren” waardoor ik dan bij mezelf denk: kies een ander beroep als je met een teer zieltje en een dunne huid door het leven wil gaan. 

Woorden horen per definitie niet te bestraffen te zijn. Op geen enkele manier. Woorden zijn niets meer dan trillingen op een bepaalde frequentie die gevoel en interpretatie overbrengen. Woorden zijn niet vast te pakken dus woorden kunnen je fysiek op geen enkele manier kwaad doen  en mentaal alleen als jij daar ontvankelijk voor bent. En het niet-ontvankelijk daarvoor zijn kun je dus leren want dat maakt je namelijk vrij. 

Het “agressie-protocol” is een truc die ingezet wordt wanneer het ambtenaren te heet onder de voeten wordt nadat zij ZELF de cliënt tot waanzin hebben gedreven. Is het niet door voortdurend zich achter “ik maak de wet niet” te schuilen, dan wel doordat ze gewoon hun werk niet doen zoals het wettelijk afgesproken is. 

De cliënt in deze kwestie heeft zichzelf zelfs dusdanig ingehouden dat uit het gesprek niet eens bleek dat de ambtenaar zich op wat voor manier dan ook bedreigd of beledigt zou hebben gevoeld, ook dit is een indicatie van machtsmisbruik door onder  valse voorwendselen extreme procedures op te starten om zo moedwillig iemand kapot te maken die slechts één ding vroeg: help me, en doe hoe het afgesproken is. 

Het Nederland van 2019 is niet meer het Nederland wat we ooit gewend waren. In een verkapt communistisch totalitair systeem waar de overheid overal invloed heeft zijn wij mensen niets anders dan ‘cargo’. We zijn goederen, producten van een heersende klasse. We hebben onze eigen streepjescode en doorlopen de hele dag procedures en protocollen geregeld in wetgeving, wat feitelijk gewoon dreigementen zijn. Ben jij tijdelijk een ongeschikt product wat teveel geld kost krijg je het hoogstnodige onder strikte regelrechte nazi-regels en ben je wél een geschikt product dan mag je binnen de perken redelijk je gang gaan. 

Zolang je aan de kant van de overheid staat zit je redelijk safe. Voor de overheid werken betekent  immers dat je als het nodig is wat macht bezit, je kunt daarmee mensen die je lastig vindt of die slachtoffer van jou tekortkomingen zijn in de nekklem leggen met behulp van je werkgever. De oppermacht in monopolie positie. 

Als je niet weet dat je iets niet weet is het natuurlijk lastig je er een voorstelling te maken. Wat ik geleerd heb de afgelopen jaren is dat alles wat ons geleerd is met betrekking tot de overheid en diens functie een regelrechte leugen is. Het is niet alleen een leugen, het is een volledig op geloof gebaseerd concept vol leugens en contradicties. Je kunt jezelf tegennatuurlijk altijd in de positie van nederigheid neerzetten om zo zo weinig mogelijk last van dit geloof te hebben, het maakt alleen het geloof nog niet goed. 

Nederland is langzaam verandert in een openlucht gevangenis met de illusie van vrijheid. , we zijn nu zover dat er een gesloten afdeling gecreëerd is waar je mentaal in terecht komt als je afhankelijk wordt van de Staat op wat voor manier dan ook. Ze maken je gek en houden je daar.

 Die gesloten afdeling zal zich uit gaan breiden en steeds meer mensen zullen daarin terecht komen. Dit alles gebeurt omdat de Nederlandse “cultuur” -waar sommigen denken zo “trots” op te moeten zijn- een cultuur van egoïsme, achterbaksheid en oppernaïviteit is. Als je hier tegen mensen de waarheid zegt over wat er jou overkomen is bij een overheidsinstantie, zeggen 8 van de 10 mensen iets in de richting van “eigen schuld”. 

Zelfs als je fysiek bewijs hebt van misstanden en regelrechte misdaden tegen de menselijkheid vinden mensen het nog steeds moeilijk te geloven dat hun God, de almachtige Overheid, er dus helemaal niet vóór ons is maar voor 99% tégen ons. 

Het is niet voor niets dat we www.hetmeestgevaarlijkebijgeloof.nl gecreëerd hebben om daar volledig ongecensureerd het eerlijke verhaal te vertellen van het systeem waarin we leven. Wie de moeite niet wil nemen om iets te lezen om het ook te begrijpen, zal in dit gevaarlijke geloof blijven geloven, en daardoor mee blijven bouwen aan de uitbreiding van deze gevangenis waarin we leven. 

Als je dan één ding kan doen wat in ieder geval zal helpen een klein beetje tegengas te geven en waar je ook nog eens het leed van een ander wat mee kan verzachten is dat: luisteren. Luisteren naar wat iemand je verteld zonder het vanuit je geloofsovertuiging direct te verwerpen omdat dat niet in jouw beeld van de wereld past. Jouw beeld van de wereld is niet gebaseerd op waarheid als je de waarheid blijft verwerpen. Het kan wel comfortabel voelen, maar comfort dient de waarheid niet en is vooral erg egoïstisch als je daarmee andere mensen wegzet als leugenaars en ze letterlijk kapot ziet gaan. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *