De mallemolen

De mallemolen

(Leestijd: de rest van je leven

“In de mallemolen van het leven, draai je allemaal je eigen rondje mee. De molen draait ook zonder jou je paard blijft nooit lang leeg, dus kom draai met die mallemolen mee”. 


De meeste mensen kennen het wel, dit is het intro van het nummer waar Heddy Lester in 1977 het Nationaal songfestival mee won. Een gevoelig nummer met veel symboliek zoals in de clip te zien is, en een typische meezinger vol emotie. 

Het liedje is natuurlijk maar een liedje, maar ik heb nou eenmaal van jongs af aan de neiging te twijfelen aan wat ik hoor, en zeker als het voor mijn gevoel niet klopt zoals met zoveel dingen het geval is. Ik ben 8 jaar na het uitbrengen van dit nummer geboren (1985) maar vanaf de eerste keer horen vond ik er ‘iets’ niet aan kloppen. Ik vroeg mij namelijk altijd al af: wanneer niemand meer op de draaimolen stapt, hoe lang blijf die dan nog draaien? 

“De molen draait ook zonder jou” is een zin die op het eerste zicht lijkt te kloppen, maar dat geldt natuurlijk alleen als jij als de enige bent die afstapt, én iemand je plaatsje inneemt. Wanneer iedereen afstapt zal de molen wel moeten stoppen want wat het houdt het dan nog in beweging? Als de draaimolen leeg blijft draait die voor niks, en levert die niks meer op, dus zal die vanzelf stoppen, en zo simpel is het. 

Ik heb zelf nooit van draaimolens gehouden, ik werd er namelijk misselijk van. Het zag er altijd wel aanlokkelijk uit, alleen zodra ik erop zat verdween dat nieuwsgierige gevoel. Je bewoog wel maar je kwam niet vooruit. Met ups en downs hobbelde je steeds weer naar hetzelfde punt als waar je begon. Ik werd er dus misselijk van en zag het nut er ook niet van in. 

Het is ook niet zo dat je in “de mallemolen van het leven” je eigen rondje mee draait, dat lijkt maar zo. Als wij namelijk werkelijk ons eigen rondje zouden mogen draaien, zouden er veel  meer draaimolens zijn. Dat mag dus niet, je bent verplicht op te stappen op die grote draaimolen die helemaal voor ons ingericht is. Je mag dan je eigen “paardje” wel zelf kiezen, maar dat moet wel op die ingerichte draaimolen zijn. Of je dus wel of niet van draaimolens houd, er is geen andere keuze… en dát is wat we vrijheid noemen. 

Als we over psychische problemen praten anno 2019, dan kan iedereen het wel met mij eens zijn dat die bij steeds meer mensen steeds vaker ontstaan, je hoort het steeds vaker om je heen. De meeste mensen wijten dit aan social media en telefoongebruik, en ja voor een groot deel ga ik daar in mee. Echter is er een veel diepere overkoepelende oorzaak die overal aan ten grondslag ligt, dat is die mallemolen waar we verplicht worden om in mee te draaien, vanaf het moment dat je ouders je afzetten bij de peuterspeelzaal. 

Dat paardje van de mallemolen, dat wordt onderdeel van de collectieve comfort-zone, en hoe langer je daarop zit, hoe moeilijker het wordt om eraf te stappen. Mensen stappen er vaak pas af op het moment dat ze misselijk worden, en de reden daarvan is altijd iets binnen die draaimolen omdat die draaimolen niet overeenstemt met de ware en dieper liggende persoonlijke doelen in iemands leven. De meeste mensen zien hun ware doelen niet eens omdat ze denken dat die ergens binnen die draaimolen liggen en daar ook  bereikt zullen worden maar dat zijn geen ware doelen, maar slechts gecreëerde illusies meestal in de vorm van spullen of bezit. 

“Ga maar kind, het is hartstikke leuk hier” en ja, het is hartstikke leuk daar. Dat komt omdat autoriteits indoctrinatie  verpakt wordt in leuke dingen. Of kinderen hun best doen op school, of niet, het maakt voor de brainwashing niks uit. Het beeld van de wereld wat er van je verwacht wordt wat je moet hebben dat wordt daar gevormd. Niet de realiteit, maar de illusie van de realiteit.  Waarheid komt van autoriteit, twijfel dus niet aan autoriteit want dat wordt bestraft. 

Vraag een  willekeurig mens maar eens naar z’n doel in het leven, en je zal een antwoord krijgen zonder inhoud wat meestal te maken heeft met fictieve waarde.  Dat is wat die draaimolen creëert, fictieve waarde en illusies. 

Die draaimolen is een onnatuurlijke macht die van bovenaf bestuurd wordt, tegen alle natuur ingaat,  en je langzaam maar zeer zeker op wat voor manier ziek zal maken. Is het niet geestelijk dan wel lichamelijk. 

Het zal de draaimolen niet uitmaken of jij ziek wordt, als het niet te ernstig is wordt je er vanzelf weer bij op gehesen en als het wel ernstig is dan heeft de draaimolen sowieso niets meer aan je zul je er vanzelf aflazeren te zwak om nog op eigen benen te staan, je kunt dan letterlijk kapot vallen waarna je plekje op het paardje wel weer ingevuld wordt. 

De mallemolen van het leven is de mallemolen van de machthebbers, en die zal pas stoppen als we niet alleen durven af te stappen, maar we ook het paardje meenemen zodat die niet door een nieuwe lading geïndoctrineerde onschuldige onwetende mensen wordt ingenomen. Het wordt weer tijd dat mensen hun eigen draaimolentje gaan creëren waar iedereen vrijwillig met instemming bij op kan opstappen of niet, en het tempo ook niet bepaald wordt door een externe macht maar door het mens zelf. Omdat niemand hetzelfde is en het tempo van de een niet het tempo van de ander is en de ‘up’ van de een ook niet de ‘up’ van de ander is. 

Ieder heeft zijn eigen hobbels en moet die in zijn eigen tempo kunnen nemen.  Er zijn ook mensen die gewoon liever een achtbaan nemen. Dat is een eigen keuze, en die zal er ook gewoon moeten zijn. Dat is écht volwassen worden, dat is écht leven. 

“In de mallemolen van het leven, draai je allemaal je verplichte rondje mee.  De molen draait níet zonder jou je paardje blijft niet staan. Stap die mallemolen uit en neem je paardje mee”. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *