Belasting is geweld

Belasting is geweld

Belasting is geen liefdadigheid. Liefdadigheid is het vrijwillig aanbieden van geld, goederen of diensten aan hulpbehoevenden zonder dat daar dwang achter zit.

Stel dat iemand geld inzamelt voor een stichting met een goed doel, (dit in tegenstelling tot de overheid die maar een fractie van het totaal voor goede doelen inzamelt). Hij komt bij je langs om geld op te halen, stelt zich agressief op. Je mag niet kiezen óf je bijdraagt, en ook niet hoeveel, het moet gewoon. Hij eist dat je aan hem de hoogte van je salaris vertelt. Wil je dat niet vertellen, dan bedreigt hij je met ontvoering. Vertel je hem wel hoeveel je verdient, dan pakt hij zijn rekenmachine erbij, en berekent welke bedrag je zou moeten bijdragen.

Betaal je het door hem vastgelegde bedrag dan laat hij je (voorlopig) met rust, weiger je zal hij na diverse dreigementen en ophogingen z’n vrienden ophalen terugkomen en geweld gaan gebruiken door je te ontvoeren en op te sluiten tot maximaal 4 jaar.

In het normale dagelijks leven zou je zeggen: wat ben jij een idioot, ga lekker ergens anders je onzin verkopen, waarna je diegene vriendelijk verzoekt op te flikkeren en niet meer terug te komen. Gaat deze niet weg zal je naar zwaardere middelen grijpen om de gestoorde man weg te jagen, net zolang tot die het niet in z’n hoofd haalt ooit nog terug te komen. Allemaal volkomen logisch natuurlijk.

Toch is het in de realiteit zo dat deze gestoorde man met regelmaat bij je aanbelt. En elke keer buig je weer alsof het je plicht is iets van jezelf onder dwang af te staan aan iemand die je niet kent. Het wordt natuurlijk allemaal heel mooi verpakt in een “sociaal jasje”, een soort van “morele plicht” terwijl dit niets maar dan ook helemaal niets met moraliteit te maken heeft, sterker nog, immoreler kan het niet.

De vraag is dus ook: hoe zamel je geld in voor een goed doel. Zamel je dat in door te dreigen met geweld, of zamel je dat in door vrijwillige donaties te vragen?

Dwang is een strafbaar feit, niet alleen in de mens geschreven sprookjesboeken die we ‘wetboeken’ noemen, maar in natuurrecht is het een natuurwet dat je een ander nooit mag dwingen iets te doen, iets niet te doen, of iets te dulden. Het is het de basis van menselijke beschaving en waarlijk bewustzijn dat we een ander geen kwaad doen en dus nooit zullen dwingen tot iets.

Doet iemand jou wél kwaad sta je volledig in je recht jezelf daartegen te beschermen. Doet een ander jouw oude buurvrouwtje kwaad is de enige morele keuze die je kan maken het helpen van je buurvrouwtje. De meest simpele basisregels die er bestaan lijken mensen zich niet bewust van te zijn wanneer het gaat om de overheid.

De overheid is geen mens, het is een abstract ‘iets’, wat je niet vast kan pakken. Het is een woord wat iets samenvat. De overheid bestaat uit verschillende mensen met verschillende functies, maar bovenal: uit mensen.

Kan het ene mens het andere mens rechten geven die het ene mens niet heeft? Nee, dat kan niet. Kunnen 2 mensen een ander mens rechten geven die ze zelf niet hebben? Nee dit kan niet, maar hoe komt de overheid dan aan die speciale rechten? Het antwoord: geloof.

We zullen er op blijven hameren dat mensen zover van zichzelf afstaan dat ze geen flauw idee hebben dat ze stuk voor stuk geheel onwetend een levensgevaarlijk geloof aanhangen. Staatisme is het geloof in de autoriteit van een overheid. Het geloof dat bepaalde mensen over anderen mogen heersen. Het geloof dat zegt dat jij niet mag dwingen, roven, stelen en moorden maar ondertussen zelf juist die handelingen inzet om jou en andere mensen te beroven van hun geld en/of ander bezit.

Realiseer je goed dat wanneer je de handelswijze van de overheid goedkeurt, je geweld promoot en goedkeurt. Je bent dan per definitie een aanhanger van geweld. Je kan niet zeggen van niet, want belasting goedkeuren is geweld goedkeuren. Zonder de dreiging van geweld is belasting namelijk geen belasting maar liefdadigheid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *